Oogjes toe en afscheid...

"Langzaam zakt zijn zware hoofd in haar schoot. Zijn ademhaling wordt kort en oppervlakkig. Ik zie een traan vallen die gestaag zijn weg baant tussen de lange haren van Bento. De volgende traan valt precies tussen zijn ogen. Daar wordt ik getroffen door die onmiskenbare doffe, wezenloze blik. Dit is het moment dat hij uitstapt. “Doet hij zijn ogen niet dicht?” vraagt Jeanette met een brok in haar keel."

Afscheid
Voordat je besloten hebt een hond in huis te nemen, heb je er misschien al over nagedacht. Er komt een dag waarop je afscheid moet nemen van je trouwe metgezel, een dag dat de hond overlijdt.
Een afschuwelijke gedachte waarbij je nu al tranen in je ogen kan krijgen. Voor veel mensen die al een keer afscheid hebben moeten nemen van een huisdier kan het zelfs een reden zijn om te zeggen: “ik begin er niet meer aan”.
Afscheid van je hond brengt vervelende emoties met zich mee; verdriet, angst, woede. Het geeft een gevoel van onmacht en verlatenheid. Nog een keer dat verdriet meemaken is voor sommigen gewoonweg teveel.
De een ziet deze dag al jaren aankomen, voor de ander komt deze dag plotseling. Deze dag zal vol van emoties zijn. En dan moet je hals over kop ook nog een beslissing nemen: “wat nu?”. Waar gaat …. naartoe? Op zo’n moment als ik met Jeanette meemaakte vind ik het altijd een brute inbraak als ik, als dierenarts, uiteindelijk moet vragen “Heb je er al over nagedacht?…” De gezichtsuitdrukking die daarop volgt spreekt boekdelen: “geen idee??!” De reactie “wat kan er allemaal?”

Nu al beslissen
Om te voorkomen dat je ooit tussen de tranen door overhaast beslissingen moet nemen, is het nu een moment om daar vast bij stil te staan.
Dit is ook een moment om erover te praten met je vrienden of familie. Als je er nu vast over praat, weet je zeker dat je er niet te laat mee bent. Het is ook makkelijker om erover te praten als de emoties nog geen (grote) rol spelen.
Wij zullen je daarmee een beetje helpen, door te vertellen welke mogelijkheden er zijn.

Begraven
Jarenlang was er in de diverse gemeentes een verschillend beleid ten aanzien van het begraven van huisdieren in de tuin. In de ene gemeente was het toegestaan, in de andere gemeente werd het gedoogd.
Gelukkig is hier nu een eenduidige wetgeving over; honden en andere gezelschapsdieren mogen begraven worden in de eigen tuin. Het dier mag niet in plastic gewikkeld worden en het grafje moet minimaal één meter diep zijn.
Begraven in eigen tuin is een prachtige ceremonie. Je hond blijft altijd dichtbij. Maar wat als je gaat verhuizen? Of misschien woon je op een flat?
Begraven kan ook bij begraafplaatsen voor gezelschapsdieren. Meestal huur je een graf voor een minimum aantal jaren. De grafbedekking mag je zelf bepalen, waardoor je een persoonlijk plekje creëert waar je altijd naar terug kan gaan.

Cremeren
Bij een crematie wordt het lichamelijk overschot van je hond verbrand. Dit gebeurt met veel respect voor het dier.
Je kan kiezen voor een individuele of een collectieve crematie. Bij een collectieve crematie worden er een aantal dieren tegelijk verbrand. De as wordt dan uitgestrooid op een speciaal daarvoor bestemd veld. Alleen bij een individuele crematie kan je ervoor kiezen om een urn met de as terug te krijgen.
Tegenwoordig is het steeds gebruikelijker om iets speciaals met de as te doen. Je kan deze voor altijd bij je houden in een urn, maar je kan er ook voor kiezen om een beetje van de as te laten verwerken in een sierraad dat je altijd bij je kan dragen. Of je strooit de as misschien uiteindelijk zelf uit op een plek die voor jou en je hond heel speciaal is, bijvoorbeeld in het bos, op de hei, in je eigen tuin of op zee.

Destructie
Destructie is een akelig woord. Het betekent niets meer dan vernietiging.
Vaak wordt er gedacht dat er van destructiemateriaal nog diervoeders en dergelijke gemaakt worden. Maar het destructiemateriaal wordt ingedeeld in verschillende categorieën.
Honden en andere gezelschapsdieren vallen in de categorie “hoog risicomateriaal” en mogen daarom alleen maar verbrand worden. Het is dus verboden om de restanten te gebruiken voor het maken van diervoeders of bijvoorbeeld lijm.
De energie die daarbij vrijkomt mag uiteindelijk wel gebruikt worden.

Vervoer
Als je de keuze maakt voor crematie of begraven op een officiële begraafplaats zal de hond daar naartoe gebracht moeten worden. In de meeste gevallen regelt de dierenarts dit, maar je mag hem natuurlijk ook zelf brengen.
Wanneer de hond thuis overlijdt of wanneer de dierenarts de hond thuis heeft laten inslapen kan je hem zelf brengen of de dierenambulance vragen daarbij te helpen.

Zelf kiezen!
Welke keuze je ook maakt, maak vooral een persoonlijke keuze. Je kan geen verkeerde keuze maken, alle wegen zijn goed als het voor jou zelf de juiste weg maar is. Maar nu eerst even je neus snuiten en vooral gaan genieten van wat je nog hebt!!!

auteur: Drs. Moss Tijssens voor dierenkliniek Kortenoord